ขยันให้มันถึงที่สุด!
สายแร่กลางแจ้งขนาดมหึมา คนงานเหมืองนับไม่ถ้วนกำลังถือเครื่องมือขุดแร่หลากหลายชนิดเหวี่ยงลงไปอย่างสุดแรง
หยางหลิงไม่สนใจว่าเหงื่อจะชุ่มโชกไปทั้งตัว พลั่วขุดแร่ในมือกระแทกลงบน ‘หินผลึกเพลิง’ เบื้องหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกครั้งที่กระแทกลงไปต้องใช้พละกำลังทั้งหมด มิเช่นนั้นหินผลึกเพลิงที่แข็งแกร่งจะไม่เกิดร่องรอยใด ๆ เลย
“เสี่ยวหยาง วันหนึ่งมีสิบสองชั่วยาม เจ้าต้องอยู่ที่นี่ถึงแปดชั่วยาม ไม่กลัวร่างกายพังหรืออย่างไร? เจ้าทำแบบนี้ต่อไปได้อีกไม่นานหรอก”
คนงานเหมืองอาวุโสคนหนึ่งเดินผ่านมา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน
หยางหลิงไม่หยุดการเคลื่อนไหวในมือ ตอบกลับอย่างสุภาพ:
“ท่านอาราชันวางใจเถิด ข้าทราบดีว่ากำลังทำอะไรอยู่”
“เฮ้อ”
ท่านอาราชันส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเพื่อเสาะหาหินผลึกเพลิงที่มีค่า
หยางหลิงยังคงขุดหินผลึกเพลิงอย่างตั้งใจ
ทุกครั้งที่ขุดลงไป จะมีกลิ่นอายเย็นเยียบจาง ๆ ไหลผ่านพลั่วขุดแร่เข้าสู่ร่างกายของเขา
กลิ่นอายนี้ไม่เพียงแต่ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้า แต่ยังช่วยเพิ่มพละกำลังความอดทนให้เขาอีกด้วย
“ที่นี่คือเกม หรือว่าเป็นโลกแห่งความจริงกันแน่?”
“ข้าเพียงแค่ตั้งใจจะเล่นเกมจำลองเสมือนจริงเพื่อผ่อนคลายเท่านั้น เหตุใดถึงกลับออกไปไม่ได้?”
หยางหลิงพึมพำในใจ
เขามาถึงโลกนี้ได้ครึ่งเดือนแล้ว
เมื่อครึ่งเดือนก่อน เขายังเป็นนักฟาร์มเงินมืออาชีพที่อาศัยการหาเงินในเกมจนมีรายได้ไม่น้อย
ในวงการนักฟาร์มเงิน เขาก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง
เพียงแต่ชีวิตการทำงานที่ซ้ำซากจำเจทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่าย จึงได้ลองหาเกมเปิดใหม่ที่ชื่อว่า 「ดินแดนเทพ」 มาเล่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
ผลปรากฏว่าหลังจากเข้าเกมได้ไม่นาน เขาก็พบว่าปัญหาใหญ่ได้เกิดขึ้นแล้ว!
เขาไม่สามารถกลับออกไปได้!
อีกทั้งโลกนี้ยังสมจริงอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นการสัมผัส การกิน การดื่ม หรือการขับถ่าย ก็ไม่ต่างจากโลกแห่งความจริงเลย
แม้กระทั่ง NPC ก็ยังดูมีเลือดมีเนื้อถึงเพียงนี้
ในช่วงแรก เขาเกือบจะอดตายในโลกนี้
จนกระทั่งเขาถูกจับมาเป็นคนงานเหมือง
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น พลั่วขุดแร่ก็ฟาดลงไปอีกครั้ง
กลิ่นอายเย็นเยียบไหลเข้าสู่ร่างกาย
“ติ๊ง!”
เสียงเลื่อนระดับที่ไพเราะดังขึ้น
「ยินดีด้วย ท่านเลื่อนระดับแล้ว ได้รับ 1 แต้มคุณสมบัติอิสระ!」
หยางหลิงรีบเรียกหน้าต่างคุณสมบัติออกมาทันที:
ตัวละคร: หยางหลิง
อาชีพ: คนงานเหมือง
ระดับขั้น: 3
แต้มคุณสมบัติอิสระ: 1
พละกำลัง: 5
ความคล่องแคล่ว: 5
จิตวิญญาณ: 10
ค่าพลังชีวิต: 50
“ในที่สุดก็เลื่อนระดับแล้ว ได้แต้มคุณสมบัติอิสระมาหนึ่งแต้ม”
หยางหลิงตื่นเต้นอยู่ในใจ
เหตุผลที่เขาขยันทำงานหนักในช่วงนี้ก็เพื่อการเลื่อนระดับ
ทุกครั้งที่ขุดแร่ เขาจะได้รับค่าประสบการณ์
แต่หน้าต่างคุณสมบัติไม่ได้แสดงค่านี้ไว้ ทำได้เพียงตัดสินจากกลิ่นอายเย็นเยียบนั้นเท่านั้น
กลิ่นอายเย็นเยียบคือค่าประสบการณ์ ซึ่งไม่เพียงแต่ทำให้เขาเลื่อนระดับได้ แต่ยังช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าและเพิ่มพละกำลังความอดทน
“ตัวละครของข้าเริ่มแรกมีพละกำลังเพียง 4 แต้ม กลับกันคือความคล่องแคล่วและจิตวิญญาณที่สูงมาก”
“5 แต้มควรจะเป็นระดับของคนปกติ”
เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิงจึงรีบนำแต้มคุณสมบัติอิสระไปเพิ่มที่พละกำลังทันที
เขายังไม่รู้ว่าจิตวิญญาณมีประโยชน์อย่างไร
รู้เพียงว่าพละกำลังช่วยให้ความเร็วในการขุดแร่ของเขาเพิ่มขึ้น และแน่นอนว่าค่าประสบการณ์ที่ได้รับก็จะมากขึ้นตามไปด้วย
ในขณะเดียวกัน พละกำลังยังมีความสัมพันธ์กับค่าพลังชีวิตอีกด้วย
เมื่อเพิ่มพละกำลังไปหนึ่งแต้ม
กระแสความร้อนสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหยางหลิง ขจัดความเหนื่อยล้าทั้งหมดไปในทันที กล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อยก็ไม่รู้สึกปวดอีกต่อไป
ในขณะเดียวกัน ค่าพลังชีวิตก็เพิ่มจาก 50 ขึ้นเป็น 60 ในทันที
เขากำหมัดแน่น รู้สึกได้ชัดเจนว่าพละกำลังเพิ่มขึ้นมาก!
หยางหลิงอดไม่ได้ที่จะดีใจอยู่ในใจ
เขาต้องการมีชีวิตรอดต่อไป ค่าพลังชีวิตจึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง
เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเผลอล้มลง หน้าผากกระแทกพื้น ค่าพลังชีวิตหายไปถึงยี่สิบแต้ม
ยังดีที่กินยารักษาบาดแผลเข้าไปจึงค่อย ๆ ฟื้นฟูคืนมา
เขาเคยคิดว่าหากค่าพลังชีวิตเหลือศูนย์ เขาจะสามารถหลุดออกจาก ‘ดินแดนเทพ’ ได้หรือไม่
แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง เขากลัวว่าหากค่าพลังชีวิตเหลือศูนย์ ตัวเขาเองก็จะถูกลบหายไปเช่นกัน...
“ขยันเข้าไว้! ตราบใดที่ขุดแร่แล้วเลื่อนระดับได้ ข้าก็จะขยันให้มันถึงที่สุด!”
“ส่วนเรื่องอื่น ไม่สำคัญ!”
หยางหลิงหยิบกระติกน้ำขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก แล้วเหวี่ยงพลั่วขุดแร่ต่อไป
ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง...
จนกระทั่งแร่ผลึกเพลิงเบื้องหน้าถูกขุดจนหมดสิ้น เขาจึงค่อย ๆ รวบรวมเศษแร่บนพื้นอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ลงในถุงผ้าที่เอว
หยางหลิงกะน้ำหนักดู
“อืม น่าจะมีประมาณหนึ่งตำลึง สามารถนำไปแลกเหรียญอีแปะสิบเหรียญจากผู้ควบคุมอู๋ได้”
“คราวก่อนผู้ควบคุมอู๋ขายยารักษาบาดแผลให้ข้าขวดละห้าเหรียญ ครั้งนี้ข้าต้องเก็บสะสมไว้เพื่อรักษาชีวิตให้มากขึ้น”
“แต่พลั่วขุดแร่เล่มนี้ก็ใกล้จะพังแล้ว ยังต้องเก็บเงินซื้อพลั่วเล่มใหม่ที่ดีกว่าเดิม ซึ่งจะช่วยให้ได้รับค่าประสบการณ์เร็วขึ้น”
ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ร่างหลายร่างก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้
หยางหลิงเงยหน้ามองอย่างใจเย็น
“ที่แท้ก็พี่ห้า มีธุระอะไรหรือ?”
หยางหลิงป้องมือยิ้มกล่าว
พี่ห้ามีรูปร่างสูงใหญ่ ข้างกายมีคนงานเหมืองหน้าตาถมึงทึงติดตามมาด้วยหลายคน สายตาที่พวกเขามองหยางหลิงนั้นไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
“คนงานเหมืองปกติทำงานวันละห้าชั่วยามก็ต้องไปพักผ่อน แต่เจ้ากลับทำถึงแปดชั่วยาม
เจ้าขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ คงเพื่อประจบผู้ควบคุมอู๋สินะ”
พี่ห้ากล่าวอย่างเรียบเฉย
หยางหลิงอธิบายว่า: “พี่ห้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแค่อยากหาเงินให้มากขึ้นเท่านั้น”
“ไม่ได้ ที่นี่มีกฎของที่นี่”
พี่ห้ากล่าวเสียงเย็น: “เจ้าทำเช่นนี้ ผู้ควบคุมอู๋ก็ต้องหาว่าพวกเราอู้งาน เจ้ากำลังยกยอตัวเองแล้วเหยียบย่ำพวกเรา
ข้าขอเตือนเจ้าไว้ ทำงานครบห้าชั่วยามก็ให้เลิกเสีย มิเช่นนั้นจะไม่ใช่แค่หน้าผากที่กระแทกพื้นแน่”
เขามองหน้าผากของหยางหลิงด้วยสายตาที่ดูแคลน
ในดวงตาของหยางหลิงฉายแววเย็นเยียบที่ยากจะสังเกตเห็น
วินาทีต่อมา คุณสมบัติของพี่ห้าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา
ตัวละคร: พี่ห้า
อาชีพ: คนงานเหมือง
พละกำลัง: 7
ความคล่องแคล่ว: 3
จิตวิญญาณ: 2
อีกฝ่ายไม่มีช่องระดับขั้น และไม่มีค่าพลังชีวิต นี่คือหน้าต่างคุณสมบัติของ NPC
“พละกำลังของเขายังสูงกว่าข้าเล็กน้อย อีกทั้งเส้นสายก็ดีกว่าข้า หากข้าปะทะกับเขาตรง ๆ ต้องเสียเปรียบแน่”
เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิงจึงกล่าวประจบ:
“พี่ห้า ต่อไปข้าจะขุดเพียงห้าชั่วยามเท่านั้น”
พี่ห้าพยักหน้าอย่างพึงพอใจ:
“เจ้าหนูยังรู้จักรู้ความ”
จากนั้นเขาก็มองไปที่ถุงผ้าที่เอวของหยางหลิง:
“เมื่อครู่เห็นเจ้าขุดแร่ผลึกเพลิงได้ไม่น้อย แบ่งมาครึ่งหนึ่ง”
หยางหลิงครุ่นคิดเล็กน้อย: “พี่ห้า เอาอย่างนี้ดีไหม ต่อไปแร่ผลึกเพลิงที่ข้าขุดได้จะแบ่งให้ท่านสามส่วน แล้วท่านให้ข้าขุดเพิ่มอีกสักสองสามชั่วยาม”
“เจ้าหนูยังไม่เลิกราอีกหรือ? จะทำอะไร? คิดจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อประจบผู้ควบคุมอู๋จริงๆ หรือ?”
พี่ห้าหัวเราะเยาะ: “เอาแร่ผลึกเพลิงมาครึ่งหนึ่ง แล้วไสหัวไปซะ ต่อไปถ้ากล้าขุดเกินเวลาแม้แต่ครึ่งเค่อ ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดี!”
“ดูท่าไอ้หมอนี่คงกลัวว่าจะมีคนไปแสดงผลงานต่อหน้าผู้ควบคุมอู๋จนแย่งความดีความชอบของมันไป”
หยางหลิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เทแร่ผลึกเพลิงออกมาครึ่งหนึ่งให้อีกฝ่าย
อีกฝ่ายกะน้ำหนักดูแล้วจึงเก็บเข้าถุงผ้าของตนอย่างพึงพอใจ
ถุงนั้นดูตุงออกมา อย่างน้อยต้องมีเกือบหนึ่งจิน
“ยังรู้จักรู้ความ จำคำพูดของพี่ห้าไว้ให้ดี ข้าจะคอยจับตาดูเจ้าอยู่ตลอด”
พี่ห้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพาลูกน้องจากไป
“ต่อไปต้องคอยหลบหน้าเขาไว้หน่อย”
หยางหลิงเริ่มออกเดินหาหินผลึกเพลิง
เขาไม่คิดจะขุดเพียงห้าชั่วยามต่อวันหรอก
เขาต้องการเลื่อนระดับ เขาต้องการเพิ่มแต้ม!
ตราบใดที่พละกำลังเพิ่มขึ้นถึง 10 แต้ม เขาเชื่อว่าไอ้เศษสวะอย่างพี่ห้าจะไม่มีทางมาข่มเหงเขาได้อีกต่อไป
ไม่นานนัก หยางหลิงก็พบหินผลึกเพลิงอีกจุดหนึ่ง เขาไม่รอช้า รีบหยิบพลั่วขุดแร่ออกมาเริ่มขยันทำงานทันที
ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง...