โต๊ะทำงานระดับต้น
สี่ชั่วโมงต่อมา
ผิวน้ำทะเลที่ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนแสงสีแดงแสบตา
ไกลออกไป ดวงอาทิตย์กำลังค่อยๆ จมหายลงใต้เส้นขอบฟ้า
ลู่ฟานใช้เสื้อเชิ้ตที่ยังหมาดๆ พันหัวไว้ เพื่อป้องกันลมทะเลกัดกิน
ช่วงบ่ายที่ผ่านมา
เขาอาศัยแสงแดดผึ่งเสื้อผ้าที่เปียกชื้นให้แห้ง พร้อมกับตกปลาไปสามครั้ง
สองครั้งแรกโชคทั่วไป ได้ของใช้ระดับชีวิตสีขาว: บุหรี่ตรามังกรหนึ่งซอง มีดตัดฟืนคมหนึ่งเล่ม
ถึงแม้จะไม่ช่วยอะไรสถานการณ์ปัจจุบันได้มากนัก แต่สิ่งหนึ่งเป็นเงินตราแข็งค่าในยุคสิ้นโลก อีกอย่างเป็นอาวุธป้องกันตัว ก็พอใช้ได้
ส่วนครั้งที่สาม ได้ของระดับเขียว แต่เพราะค่าความชำนาญต่ำเกินไป ตกไปครึ่งทางก็แห้ว
ลู่ฟานไม่มีเวลามาคร่ำครวญ รีบเหวี่ยงคันที่สี่ออกไปทันที
“ฟ้ามืดแล้วสินะ...”
ลู่ฟานเหลือบมองท้องฟ้าสีเหลืองหม่น ตั้งสมาธิเต็มที่ จ้องทุ่นลอยที่อยู่ไกลออกไปไม่วางตา
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ คันเบ็ดในมือก็กระตุกอย่างแรง
สายตาเหลือบไปเห็น ทุ่นลอยนั้นกำลังส่องแสงสีเขียวอ่อนๆ
“เขียวอีกแล้ว?! คราวนี้ต้องไม่แห้วเด็ดขาด!”
ลู่ฟานรูม่านตาหด จำบทเรียนจากครั้งก่อนได้ เขาไม่รีบเก็บสาย
กลับกัน ควบคุมอารมณ์ให้มั่น คลายระบบผ่อนแรงบนรอกให้หย่อนก่อน พร้อมกับโยกคันเบ็ดไปมา เปลี่ยนทิศทางแรงอยู่เรื่อยๆ ทำให้จังหวะการว่ายของสิ่งนั้นปั่นป่วน
หลังจากยื้อกันอยู่สิบนาที สายเบ็ดที่ตึงก็เริ่มคลายตัว
“โอกาสดี!”
ลู่ฟานกลั้นหายใจ หมุนข้อเหวี่ยงอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับเสียงดังซ่า เงาสีน้ำตาลทรงเหลี่ยมผืนผ้าพุ่งขึ้นจากน้ำ กระแทกลงบนแพไม้อย่างหนัก
[ตกปลาสำเร็จ! ได้รับ — โต๊ะทำงานระดับต้น x1]
[ประเภท: ไอเทมซ่อนเร้น]
[ความหายาก: ระดับดีเลิศ]
[ได้รับค่าความชำนาญ 5 หน่วย ค่าพลังจิต 2 หน่วย]
[จำนวนตกปลาปัจจุบัน: 6/100 ค่าความชำนาญ: 58/200 ค่าพลังจิต: 7/30]
[คำแนะนำ: โต๊ะทำงานเอาชีวิตรอดที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง ใช้สำหรับการสังเคราะห์และผลิตแบบแปลน มีฟังก์ชันแยกชิ้นส่วนระดับต้นวันละหนึ่งครั้ง ต้องผูกกับยานพาหนะจึงจะใช้งานได้]
[คำเตือน: ฟังก์ชันแบบแปลนใช้ได้เฉพาะคุณภาพระดับชีวิตและระดับดีเลิศเท่านั้น และฟังก์ชันแยกชิ้นส่วนจะรีเซ็ตทุกวันเวลาเที่ยงวัน]
ลู่ฟานยกกล่องไม้ทรงเหลี่ยมขึ้นมาดูใกล้ๆ
โต๊ะทำงานระดับต้น?
ไม้เนื้อหนัก สัมผัสหยาบกระด้าง เหมือนกล่องเครื่องมือใหญ่
ด้านบนมีช่องเรืองแสงเก้าช่อง รอบๆ สลักลายนูนรูปเครื่องมือต่างๆ ด้านหน้ายังฝังแกนอัญมณีที่สลัวอยู่ด้วย
เขากำลังครุ่นคิด
เหนือโต๊ะทำงานก็ลอยแผงแสงขึ้นมา มีตัวหนังสือชัดเจนหลายบรรทัด
[โต๊ะทำงานระดับต้น]
[สถานะ: ยังไม่ได้ผูกกับยานพาหนะ]
[คุณสมบัติ: หลังจากผูก จะมอบแกนหลัก ‘มั่นคง’ และ ‘ดัดแปลง’ ให้กับยานพาหนะ หมายเหตุ: เมื่อผูกแล้วไม่สามารถเลิกผูกได้!]
[แกนหลักมั่นคง: ยานพาหนะจะไม่มีวันจม]
[แกนหลักดัดแปลง: ได้รับสิทธิ์อัปเกรดและดัดแปลงยานพาหนะ]
มองดูแพไม้ที่อาจพังได้ทุกเมื่อใต้เท้า
สีหน้าลู่ฟานเริ่มเคร่งเครียด
ในมหาสมุทรยุคสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่รู้
สองฟังก์ชันแกนหลักนี้ เทียบเท่ากับการมีฐานที่มั่นที่แน่นอน!
แต่โอกาสมีแค่ครั้งเดียว!
ตอนนี้ฟ้ากำลังมืดลงเร็ว
ไล่ตามเรือประมงเลื่อนลอยนั้น ดีกว่าทำให้แพเอาชีวิตรอดลำเดียวที่อยู่ใต้เท้านี้ เป็นหลักประกันสุดท้ายในการเอาชีวิตรอดในยุคสิ้นโลก!
เอาเลย!
ลู่ฟานคุกเข่าข้างเดียวกลางแพไม้ ใช้สองมือกดโต๊ะทำงานลงบนจุดเชื่อมต่อที่หนาที่สุดของแพ
“ผูก!”
คำพูดจบลง โต๊ะทำงานก็เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ แผ่กระจายไปทั่วทั้งแพไม้
จากนั้น ลู่ฟานก็รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของแพไม้อย่างชัดเจน!
ไม้กระดานและปมเชือกทุกอัน เหมือนถูกพลังบางอย่างล็อกให้เป็นหนึ่งเดียวกันอย่างไม่สามารถทำลายได้
ถึงจะยังโยกเยก แต่กลับให้ความรู้สึกมั่นคงเหมือนเดินบนพื้นดิน
[ผูกเสร็จสมบูรณ์]
[ยานพาหนะปัจจุบัน: แพไม้อย่างง่าย (แกนหลักถูกทำให้แข็งแล้ว)]
[ความทนทานของยานพาหนะที่ล็อก: 1/1]
สำเร็จ!!
ลู่ฟานถอนหายใจยาว
ความรู้สึกมั่นคงนี้ มากกว่าตอนขึ้นเรือประมงลำเล็กนั้นเสียอีก
“อ้อ ยังมีฟังก์ชันแยกชิ้นส่วน!”
ลู่ฟานตื่นเต้นอยู่พักใหญ่ ถึงนึกถึงประโยชน์อีกอย่างของโต๊ะทำงาน!
เขารีบเปิดกระเป๋าเสบียง หาของทดลองที่เหมาะสม
น้ำกับขนมปังคือของเอาชีวิตรอด ไม่ควรแตะดีที่สุด
สุดท้าย เขาก็จับจ้องไปที่แผ่นประคบร้อนสี่แผ่นที่วางอยู่มุมหนึ่ง
นี่คือของถูกที่เขาซื้อจากร้านค้าเล็กๆ ใต้หอเมื่อก่อน
ใช้ได้ แต่ร้อนช้า
อุณหภูมิแค่ประมาณสี่สิบองศา ในลมทะเลหนาวเย็นนี้แทบไม่ช่วยอะไร
และของพวกนี้กลัวน้ำ ถ้าเปียกแฉะ แป้งข้างในจะจับตัวเป็นก้อนและใช้ไม่ได้
“ในเมื่อแยกชิ้นส่วนได้ ดูซิว่าจะเปลี่ยนของไร้ค่าให้เป็นของมีค่าได้ไหม!”
ลู่ฟานไม่ลังเล รีบยัดแผ่นประคบร้อนสี่แผ่นเข้าไปในช่องของโต๊ะทำงาน
“แยก!”
วูบ!
กลุ่มแสงลอยขึ้น ถุงพลาสติกและผ้าไม่ทอด้านในก็สลายเป็นไอทันที
ไม่กี่วินาที แสงก็ค่อยๆ จางลง
ก้อนสีดำขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏบนช่อง
[แยกชิ้นส่วนเสร็จสมบูรณ์]
[ได้รับ: สารผสมเหล็ก-คาร์บอนความบริสุทธิ์ต่ำ (วัสดุ) x1]
[จำนวนครั้งที่แยกได้: 0/1]
[คำอธิบายไอเทม: วัสดุให้ความร้อนอัดแน่นที่กำจัดสิ่งเจือปนและสารเติมแต่งแล้ว เมื่อสัมผัสอากาศจะปล่อยความร้อน 65 องศา ไม่ดับเมื่อโดนน้ำ คงอยู่ประมาณ 12 ชั่วโมง เป็นวัสดุพื้นฐานในการทำอุปกรณ์กันความร้อน หรือใช้ให้ความร้อนฉุกเฉินได้]
“เฮ้ย โคตรเจ๋งเลย?”
ลู่ฟานตาเป็นประกาย
แผ่นประคบร้อนเดิมถ้าเปียกน้ำก็จบ
แต่ก้อนสารผสมอัดแน่นนี้ดูมีความหนาแน่นสูงมาก ถึงโดนน้ำทะเลแช่ ก็คงไม่พัง!
และยังสามารถใส่ในแหวนมิติ หยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้!
เหมือนเป็นเตาไฟเล็กๆ พกพา!
“ของดี! คืนนี้ต้องพึ่งมันเอาชีวิตรอด”
ลู่ฟานไม่กล้าประมาท คิดในใจ ก็เก็บมันเข้าไปในแหวนมิติ
ทำทุกอย่างเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิท
เขาตั้งใจจะตกอีกครั้งก่อนที่คืนหนาวจะมาเยือน
เพิ่งจะเตรียมเหวี่ยงเบ็ด ลมทะเลก็โหมกระหน่ำมา
ผิวน้ำที่สงบเริ่มปั่นป่วน
เม็ดฝนเม็ดหนึ่งตกลงบนหลังมือลู่ฟาน
เขาหันมองอย่างระแวดระวัง
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ท้องฟ้าก็มีเมฆดำทะมึนบดบัง
สีหน้าลู่ฟานซีดทันที
เป็นไปไม่ได้!
ชาติที่แล้ว ฝนหยุดแล้วท้องฟ้าแจ่มใสตั้งห้าวันเต็มๆ
ทำไมยังไม่ถึงวัน ฝนหนักก็กลับมาอีก?!
ลางสังหรณ์ไม่ดีถาโถมเข้ามา
แพไม้กันฝนไม่ได้ พอฝนเทลงมา ถ้าเปียกทั้งตัว เสียความร้อนในร่างกาย เขาอาจจะตายเพราะหนาวคืนนี้!
ครืน—
ยังไม่ทันที่ลู่ฟานจะขยับ ฟ้าผ่าก็ระเบิดเหนือหัว
ฝนหนัก ตกลงมาทันที!
และรุนแรงกว่าที่คิด!
ไม่ใช่แค่ฝนหนัก ยังมีลมพายุซัดคลื่นยักษ์ กระแทกลงบนแพโดดเดี่ยวนี้อย่างแรง
ลู่ฟานตกใจ รีบเก็บคันเบ็ด คลานลงบนแพ จับเชือกที่ผูกกับตัวแพไว้แน่น
ดีที่ผูกโต๊ะทำงานไว้แล้ว
ไม่ว่าคลื่นจะซัดยังไง แพไม้เล็กๆ นี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะพัง
แต่แพไม้ไม่พัง ไม่ได้หมายความว่าคนบนแพจะปลอดภัย!
วาบ!
คลื่นข้างที่ไม่คาดฝันซัดเข้ามาอย่างรุนแรง
แรงกระแทกพลิกแพไม้ทันที
ลู่ฟานรู้สึกตัวเบา ร่างกายถูกเหวี่ยงกระเด็น กระแทกลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ
กลั่ก—กลั่ก—
น้ำทะเลไหลเข้าปากจมูกทันที
ความหนาวเย็นที่หายใจไม่ออกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ลู่ฟานตะเกียกตะกายขยับแขนขา ลำบากกว่าจะโผล่พ้นคลื่นมา ยังไม่ทันหายใจ...
ตุบ!!
คลื่นลูกใหญ่อีกลูกซัดลงมาบนหัว ดันเขาจมลงสู่เหวอีกครั้ง
ในความโกลาหล กระเป๋าเสบียงถูกสายน้ำวนตัดสายคล้อง จมหายลงไปในทะเล ไร้ร่องรอย
“จบ!”
ลู่ฟานสิ้นหวังในใจ ข้างในนั้นคือน้ำกับอาหารทั้งหมดที่เขามี!
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาเสียดาย
ถ้าไม่ขึ้นไปอีก เขาจะขาดใจตายอยู่ที่นี่!
เขาอดทนต่อความเจ็บปวดในปอด ว่ายขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
ในที่สุด ก่อนคลื่นลูกถัดไปจะซัดมา นิ้วมือของเขาก็เกี่ยวขอบแพไม้ไว้
ใช้แรงสุดท้ายปีนขึ้นไป กอดโต๊ะทำงานไว้ ต้อนรับคลื่นลูกต่อไป...
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่
ลมคลื่นค่อยๆ สงบลง ฝนหนักกลายเป็นฝนปรอยๆ
ลู่ฟานทรุดตัวลงบนแพไม้อย่างหมดสภาพ หอบหายใจหนัก
“แพไม้มันเล็กเกินไป...”
“ถ้าอัปเกรดเป็นเรือได้... อย่างน้อย ก็มีที่บังลมบังฝน...”
“แต่จะอัปเกรด... วัสดุ...”
“คง...ต้องรื้อเรือทั้งลำถึงจะพอ...”
“ทะเลกว้างใหญ่... ฉันจะไปหาเรือที่ไหน...”
เพราะอุณหภูมิร่างกายลดลงอย่างรวดเร็ว
สมองของลู่ฟานก็เริ่มเพ้อฝันเหมือนเด็กขายไม้ขีดไฟ
ในขณะที่สติเริ่มเลือนลาง
ไกลออกไป ก็มีแสงไฟฉายสว่างจ้าสาดมา
ตามด้วยเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ
ลู่ฟานสะดุ้งตื่น ยกแขนที่ชาขึ้นมาบังแสงจ้าไว้มอง
เรือประมงเก่าๆ ตามความทรงจำ กำลังฝ่าสายฝน ค่อยๆ ลอยเข้ามาหาเขา...