เปิดมาด้วยคันเบ็ด ลุยหาของด้วยการตกปลา!
“กระโดดลงไปเอง อย่าให้พวกเราต้องลงมือ!”
ท้ายดาดฟ้าเรือประมง
ลู่ฟานยืนอยู่ริมกราบเรือ เบื้องหลังคือผืนมหาสมุทรเย็นยะเยือก เบื้องล่างมีฝูงฉลามหิวโหยกำลังโจมตีตัวเรือ
ผู้หญิงที่เขาเคยรักที่สุด ชูซิน ตอนนี้กำลังถือมีด ค่อยๆ เดินไล่ต้อนเขาไปสู่จุดจบ
ข้างหลังนาง ป้าสะใภ้ของชูซินกอดสุนัขพันธุ์ทอยเทอร์เรียร์ น้ำเสียงสะอึกสะอื้น
“เสี่ยวฟานเอ๋ย นายใจดี! หมาตัวนี้เหมือนลูกชายของฉันเลย จะให้โยนมันลงไปได้ยังไง?”
ลุงของชูซินก็พูดเสริมข้างๆ
“ใช่แล้ว! เสี่ยวฟาน ช่วยชีวิตคนหนึ่งดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น! รีบกระโดดลงไปช่วยพวกเราล่อพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นหน่อย!”
แววตาลู่ฟานเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เขามองด้วยความหวังสุดท้ายไปยังชายที่ยืนอยู่ข้างชูซิน
นั่นคือเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเด็ก เฉินเจ๋อ
เฉินเจ๋อถือฉมวกเหล็ก น้ำเสียงราบเรียบ “พี่ฟาน ขอบคุณที่ตรากตรำหาเรือลำนี้มาให้ ขอบคุณที่เสี่ยงชีวิตมาช่วยพวกเรา...”
เขาก้าวเดินไปข้างหน้า แล้วก็พุ่งแทงอย่างรวดเร็ว
ฉึก!
ฉมวกเหล็กทะลุหน้าอกลู่ฟาน เสียงกระซิบของเฉินเจ๋อดังถึงหู
“พี่น้องจะไม่มีวันลืมบุญคุณของนาย! ฉันจะเผาภูเขาทองคำให้นาย และจะดูแลซินเอ๋อร์แทนนาย...”
คำพูดยังไม่ทันขาด ลู่ฟานก็ทำหน้าตกตะลึง แล้วเอนหลังตกลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ
สิ้นหวัง...หมดหนทาง...
จนกระทั่งฝูงฉลามฉีกกัดเขาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หัวใจดวงนั้นถึงหยุดเต้นด้วยความสิ้นหวัง
โลกราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง จนกระทั่งวินาทีถัดมา
ตุบ — ตุบ —
ลู่ฟานเบิกตากว้างทันที เอามือกุมอก มองไปรอบๆ
ฉันยังไม่ตาย?
ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนแพไม้ ไม่ไกลคือบ้านที่กำลังจะถูกน้ำท่วม
เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เพิ่งจะสดใส
ลู่ฟานรู้ได้ทันทีว่าเขาเกิดใหม่แล้ว!
นึกย้อนไปเมื่อเดือนก่อน
ฝนตกหนักทั่วโลก เกิดอุทกภัยบ่อยครั้งในหลายพื้นที่
ตอนแรกน้ำทะเลสูงขึ้นอย่างช้าๆ ผู้คนยังพอออกเดินทางได้
แต่เมื่อห้าวันก่อน ระดับน้ำทะเลกลับควบคุมไม่ได้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในเวลาไม่กี่วันก็ท่วมตึกสูง 15 ชั้น
เห็นว่าตึกเก่าทรุดโทรมสูง 16 ชั้นที่อยู่ใต้เท้ากำลังจะจมดิ่งสนิท
ลู่ฟานจึงจำใจรื้อทุกอย่างที่ใช้ได้ในบ้าน ทำแพไม้แบบง่ายๆ
อาศัยช่วงที่ฝนเพิ่งหยุด พายเรือออกจากที่นี่
ในชาติก่อน เขาใช้แพไม้นี้ โชคดีเจอเรือประมงลำเล็ก เสี่ยงชีวิตไปช่วยเฉินเจ๋อและครอบครัวของชูซิน
แต่จุดจบกลับทำให้เขาหัวใจเย็นชา
ครืน—
มือถือสั่นสองครั้ง
ลู่ฟานมองดีๆ เป็นข้อความจากชูซิน
“อาฟาน น้ำขึ้นเร็วมาก จะท่วมถึงแล้ว! รีบมารับฉันหน่อย! ฉันกลัว!”
กลัว?
เมื่อก่อนนี่แหละที่เชื่อคำสวยหรูของนาง เพื่อจะไปให้ถึงเร็ว เลยตัดเส้นทางให้สั้นลง เกือบเอาชีวิตไม่รอดหลายครั้ง
พอไปถึงถึงรู้ว่าน้ำทะเลเพิ่งท่วมถึงชั้น 20 แต่บ้านของนางมันอยู่ชั้น 35 ซะนี่!
แววตาลู่ฟานฉายความโหดเหี้ยม ส่งเสียงฮึดเย้ย แล้วพิมพ์ตอบ
“ไม่ต้องกลัว! ซินซิน รอฉัน อย่าทำอะไรตามลำพังเด็ดขาด ปิดประตูให้ตาย! ฉันจะรีบไปช่วยเธอ!”
พูดจบ ลู่ฟานก็ปิดเครือข่ายดาวเทียมทันที เอามือถือใส่ถุงกันน้ำ ยัดใส่เป้
ช่วยบ้าสิ!
ใครอยากช่วยก็ช่วยไป!
เขาถอนหายใจยาว ตรวจสอบของในเป้
น้ำห้าขวด ขนมปังแท่งพลังงานสิบชิ้น และของจำเป็นบางอย่าง
ถ้าโชคดีเจอเรือประมงลำนั้นอีก ก็อาจจะแล่นไปยังพื้นที่สูงกว่า กลับขึ้นบกมีชีวิตรอดได้!
เขาวางเป้ลง หันไปมองข้างหลัง
นอกจากไม้พายสองอันที่ทำจากไม้กระดานเตียง ก็ยังมีคันเบ็ดอีกอัน
เดี๋ยวนะ...คันเบ็ดนี่มาจากไหน?
ลู่ฟานไม่เคยตกปลา ยังไงก็ไม่พกคันเบ็ดหนีตายแน่
เขาอยากรู้อยากเห็น ยื่นมือไปจับคันเบ็ดสีทึบๆ นั้น
ทันใดนั้น เสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้นในหัว
【คันเบ็ดระดับเทพได้ผูกพันกับโฮสต์แล้ว】
【ระดับคันเบ็ดปัจจุบัน: เลเวล 1】
【คำแนะนำการใช้งาน: ตกปลาได้ทุกสิ่ง เพื่อรับการพัฒนา หลังจากตกสำเร็จครั้งแรก จะปลดล็อกรายละเอียดข้อมูล】
【เนื้อหาที่สามารถตกได้ในปัจจุบัน: ทรัพยากรเพื่อการอยู่รอดระดับต่ำ แบบแปลนระดับต่ำ ของกระจุกกระจิกระดับต่ำ ไอเทมซ่อนเร้น】
ตกได้ทุกสิ่ง?
ลู่ฟานใจสั่นสะเทือน รีบเข้าใจถึงความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัด
ในมหาสมุทรยุคสิ้นโลกนี้ การมีคันเบ็ดที่ตกได้ทุกสิ่งหมายความว่าอะไร?
ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากรอีกต่อไป ไม่ต้องกังวลเรื่องการอยู่รอดอีกต่อไป!
อารยธรรมสุดท้ายของมนุษย์จะอยู่ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์!
คิดถึงตรงนี้ ลู่ฟานก็ตื่นเต้น เหวี่ยงคันเบ็ดในมือ ลองตกปลาเป็นครั้งแรก
เวลาผ่านไปทีละนาที
ลู่ฟานเริ่มรู้สึกผิดปกติ
ตกมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่มีอะไรสะเทือนเลย?
หรือเป็นเพราะไม่มีเหยื่อ หรือไม่ได้โปรยเหยื่อล่อ?
เขาไม่เคยเป็นคนตกปลา ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัย
พอจะยกคันเบ็ดเก็บสาย ทุ่นลอยที่อยู่ไกลๆ ก็ส่องแสงสีอ่อนจางๆ ปลายคันเบ็ดถูกแรงมหาศาลดึงลงอย่างแรง
ติดเบ็ดแล้ว!?
ลู่ฟานสะดุ้ง กล้ามเนื้อตึงเครียดทันที หมุนรอกอย่างบ้าคลั่ง
ของนั่นแรงมาก ดึงสายไปมาซ้ายขวา เกือบจะลากลู่ฟานลงน้ำ
“ไอ“ไอ้เวร! มาดูกันว่าแกเป็นปลาใหญ่ขนาดไหน!?”
ประคองกันอยู่พักใหญ่ ลู่ฟานกัดฟัน ค่อยๆ จับทิศทางของของนั่นได้ แล้วใช้แรงยกคันเบ็ด
พุ!
เงาสีแดงพุ่งขึ้นจากผิวน้ำ กระเซ็นน้ำปลิวมาที่หน้าลู่ฟาน พร้อมกับแผงแสงที่ลอยอยู่
【ตกสำเร็จ! ได้รับ — ล่าเถียว ×1】
【ประเภท: ทรัพยากรเพื่อการอยู่รอดระดับต่ำ】
【ความหายาก: ระดับชีวิตประจำวัน】
【ได้รับค่าความชำนาญ 1 แต้ม】
【คำแนะนำ: ล่าเถียวห่อหนึ่งที่ไม่หวือหวา รสชาติในวัยเด็ก อร่อยไม่แพง! เทพยังต้องหวนนึก!】
ลู่ฟานยกสายเบ็ดขึ้น มุมปากกระตุก
เหนื่อยแทบตาย ก็แค่ตกได้ล่าเถียวห่อเดียวเนี่ยนะ?
แต่พูดอีกอย่าง ในทะเลกว้างใหญ่แบบนี้ ตกได้ล่าเถียวสักห่อ ก็พิสูจน์ความเจ๋งของคันเบ็ดระดับเทพได้แล้ว
ตอนนี้ตกได้ล่าเถียว ต่อไปอาจจะตกได้ของวิเศษอะไรก็ไม่รู้
จริงตามคำพูดที่ว่า คนตกปลา ยกเว้นปลาแล้วตกได้ทุกอย่าง!
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ตกสำเร็จเป็นครั้งแรก ปลดล็อกรายละเอียดข้อมูลการอัปเกรดแล้ว】
【โฮสต์ปัจจุบัน: ลู่ฟาน】
【จำนวนครั้งที่ตก: 1 ครั้ง】
【ค่าความชำนาญ: 1 แต้ม (ยิ่งค่าความชำนาญสูง โอกาสติดเบ็ดยิ่งสูง โอกาสหลุดเบ็ดยิ่งน้อย)】
【ค่าพลังจิต: 0 แต้ม (ยิ่งค่าพลังจิตสูง ความหายากของสิ่งของที่ตกได้ยิ่งสูง)】
【ค่าพลังกาย: 90/100 (การตกแต่ละครั้งจะใช้ค่าพลังกาย ถ้าพลังกายหมดจะสลบ ปัจจุบันค่าพลังกายไม่สามารถฟื้นฟูตามธรรมชาติ รีเซ็ตทุกวันเวลาเที่ยงคืน)】
【คำแนะนำ: ระดับคันเบ็ดปัจจุบันคือเลเวล 1 การเลื่อนเป็นเลเวล 2 จะปลดล็อกความสามารถพิเศษหนึ่งอย่าง และเพิ่มขีดจำกัดสูงสุดของค่าพลังกาย สามารถฟื้นฟูค่าพลังกายได้ด้วยการกินและพักผ่อน พร้อมเปิดเนื้อหาการตกที่มีคุณภาพสูงขึ้น】
【เงื่อนไขที่ต้องใช้ในการอัปเกรด: ตกให้ครบ 100 ครั้ง ค่าความชำนาญถึง 200 แต้ม ค่าพลังจิตถึง 30 แต้ม】
ลู่ฟานจ้องข้อมูลบนแผงแสง ค่อยๆ ขบคิด
ค่าความชำนาญกับค่าพลังจิตยังพอว่า แต่ค่าพลังกายนี่สิที่ค่อนข้างแย่
ตามแผงแสงคำนวณ ตกครั้งเดียวก็ใช้พลังกายไป 10 แต้ม
พลังกาย 100 แต้มนี้ แต่ละวันตกได้มากสุดแค่สิบครั้ง
ตกไม่เต็มที่ด้วย ต้องเหลือไว้หนึ่งครั้งเพื่อพักผ่อน ไม่เช่นนั้นสลบไป จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้
อีกอย่าง ด้วยความเร็วในการตกแบบนี้ จะอัปเกรดก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบสองวัน แต่ละวันต้องไม่ต่ำกว่าเก้าชั่วโมง
แต่ลู่ฟานรู้ดี เขาไม่มีเวลาพัฒนามากขนาดนั้น
เพราะอีกเจ็ดวัน สัตว์ทะเลจะกลายพันธุ์ครั้งแรก
พวกมันจะก้าวร้าว และมีสติปัญญาพอสมควร
ถ้าไม่ใช้เวลาหาเรือประมงลำเล็กให้เจอ คงยังไม่ได้อัปเกรด ก็ต้องจมทะเลไปพร้อมคันเบ็ดนี้แล้ว
ตอนนี้ต้องรีบทำให้เร็วที่สุด!
คิดถึงตรงนี้ ลู่ฟานก็รีบเหวี่ยงคันเบ็ด ตกปลาเป็นครั้งที่สอง
หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา
ทุ่นลอยที่อยู่ไกลๆ ส่องแสงสีทองอ่อนจางๆ อย่างไม่ชัดเจน