เมืองนี้มันมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะ!
“เย่เฟิง เราเลิกกันเถอะ คุณให้ความสุขที่ฉันต้องการไม่ได้!”
สามวันก่อน!
แฟนสาวบอกเลิก แล้วขึ้นเรือยอชต์ของเศรษฐีไป
เย่เฟิงไม่ได้รั้งเธอไว้แม้แต่น้อย
ความสุขคืออะไร?
ความสุขคือการยอมร้องไห้บนรถบีเอ็มดับเบิลยู ดีกว่าหัวเราะบนจักรยานงั้นหรือ?
ถ้าเป็นผู้หญิงที่บูชาเงินขนาดนั้น ก็ไม่เอาเสียดีกว่า!
เขายืนอยู่ริมฝั่ง นั่งพักบนแท่นหินครู่หนึ่งแล้วเตรียมจะจากไป
แฟนสาวที่ยืนอยู่บนเรือยอชต์เห็นภาพนี้เข้า ก็นึกว่าแฟนหนุ่มยังอาลัยอาวรณ์ จึงตะโกนบอกไปทางฝั่งว่า “เย่เฟิง อย่าได้เพ้อฝันไปหน่อยเลย เราสองคนไม่ได้อยู่โลกเดียวกันตั้งแต่แรกแล้ว!”
หือ?
เย่เฟิงรู้สึกหงุดหงิดใจนัก
เมื่อครู่เขาปั่นจักรยานมา เหนื่อยจนหอบหายใจแทบไม่ทัน ก็แค่หาที่นั่งพักเท่านั้นเอง
ผลกลับกลายเป็นว่าถูกเข้าใจผิดว่ายังอาลัยอาวรณ์งั้นหรือ?
เขาด้วยความโมโห จึงตะโกนบอกความจริงกับผู้หญิงบูชาเงินคนนั้นไป
“ยัยโง่ เธอคิดว่าเกาะเศรษฐีได้แล้วจะวิเศษนักหรือไง? บอกความจริงให้ก็ได้ ฉันเองก็มีเรือลำหนึ่งเหมือนกัน! เอาออกมาโชว์เดี๋ยวจะตกใจจนตาย!”
พูดจบประโยคนี้
เขาก็ปั่นจักรยานจากไปโดยไม่หันหลังกลับ ทิ้งให้แฟนสาวเคว้งคว้างอยู่กลางสายลม
หลังจากเย่เฟิงกลับไปก็ซื้อตั๋วกลับบ้านเกิด
ยังไงช่วงก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งถูกบริษัทไล่ออกเพราะเข้าไปช่วยคนอื่นมา เขาเองก็ไม่อยากหางานทำแล้ว
ในเมืองเล่ห์เหลี่ยมเยอะ ฉันจะกลับไปชนบท!
เขาจะกลับไปทำอาชีพเก่าของพ่อแม่ ออกทะเลจับปลา เพื่อสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมา
กลับถึงบ้าน
แม่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เตรียมอาหารไว้ให้อย่างเงียบ ๆ
เย่เฟิงรีบทานไปไม่กี่คำ ก็ตรงไปยังแหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งของที่บ้าน
สิ่งที่เรียกว่าแหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่ง คือการใช้ตาข่ายประมงปักเสาลงในทะเลหรือใช้ไม้ไผ่ยึดไว้ใกล้แนวชายฝั่ง เพื่อล้อมพื้นที่ทำเป็นบ่อปลา สูงกว่าระดับน้ำประมาณครึ่งเมตร ใช้สำหรับเลี้ยงกุ้งหอยปูปลา หรือเพาะเลี้ยงสาหร่ายทะเลและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ
พ่อของเย่เฟิงเสียชีวิตไปนานแล้ว
แรงงานในบ้านขาดแคลน เมื่อเทียบกับแหล่งเพาะเลี้ยงรอบข้างแล้ว ของบ้านเขาเล็กกว่าประมาณครึ่งหนึ่ง
สายตามองไปสุดลูกหูลูกตา
เรือประมงลำเล็กที่พังยับเยินลำหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนหาดทราย
นี่คือเรือประมงลำเล็กของบ้านเขา
หลังจากพ่อเกิดเรื่อง เรือลำนี้ก็แทบไม่ได้ออกทะเลอีกเลย
ตัวเรือเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำแห้งกรัง เปลือกหอยเกาะเต็มลำเรือ รอยสนิมสีเหลืองปรากฏให้เห็นจาง ๆ...
สภาพดูไม่ได้เลย!
แต่เย่เฟิงต้องการออกทะเลจับปลา เรือลำนี้คือที่พึ่งเดียวที่มี
เขาเรียกเพื่อนสมัยเด็กมาสองสามคน ช่วยกันลากเรือจากริมฝั่งลงสู่ทะเล
ในขณะเดียวกัน
ข่าวที่เขากลับมาหมู่บ้านก็แพร่สะพัดออกไป
ชาวบ้านต่างพากันมามุงดู
แต่ก่อนในฐานะนักศึกษาคนเดียวของหมู่บ้าน เย่เฟิงได้รับความสนใจและคำชื่นชมมากมาย
บ้านไหนบ้างล่ะจะไม่หวังให้ลูกหลานตัวเองเรียนจนได้ดี?
แต่มีเพียงเย่เฟิงเท่านั้นที่สอบติดมหาวิทยาลัย!
นั่นทำให้เขาดูโก้หรูไปพักใหญ่
ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
มีโอกาสได้เยาะเย้ยแบบนี้ ชาวบ้านจะปล่อยไปได้อย่างไร?
“เรียนหนังสือไปมีประโยชน์อะไร?”
“ดูสิ! เรียนมาตั้งหลายปี สุดท้ายก็ต้องกลับมาจับปลาอยู่ดี?”
“พวกเราที่เป็นลูกหลานชาวประมงมาหลายชั่วอายุคนน่ะ ไม่เหมาะกับการไปเรียนหนังสือหรอก ต้องพึ่งพาทะเลกินทะเลถึงจะถูก”
เย่เฟิงไม่ได้พูดอะไรมาก
จับปลาไม่ได้ ทุกอย่างก็เป็นแค่คำพูดไร้สาระ แต่ถ้าจับปลาได้ คำพูดไร้สาระก็กลายเป็นสัจธรรม!
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก กระโดดขึ้นเรือประมงอย่างเงียบ ๆ แล้วลองกระตุกเครื่องยนต์ดู
ปัง ปัง ปัง!
ควันดำกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมา
แค่ก แค่ก!
เย่เฟิงเกือบสำลักจนเป็นลมไปแล้ว
ชาวบ้านเห็นดังนั้นก็พากันหัวเราะเยาะเย้ยอีกครั้ง
“เย่เฟิง นายแน่ใจนะว่าจะเอาเรือลำนี้ออกไปจับปลา?”
“เครื่องยนต์นี่ฉันว่าน่าจะพังแล้วมั้ง? ยังจะเปิดติดอีกเหรอ? แล้วเรือนายก็ผุพังขนาดนี้ ฉันเห็นแล้วยังกลัวแทนเลย ระวังจับปลาไม่ได้ แล้วเรือจะล่มเอาซะก่อน!”
“นั่นสิ! ฉันแนะนำให้นายตัดใจเถอะ กลิ่นดีเซลยังฉุนขนาดนี้ จะไปเป็นชาวประมงได้ยังไงกัน?”
เย่เฟิงขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียง
เขาปรับเกียร์ ควบคุมเรือลำเล็กให้แล่นไปข้างหน้า
คลื่นน้ำกระเซ็นสาด
เรือลำเล็กแล่นมุ่งหน้าไป
ก็ยังพอได้!
ยังขับได้!
เย่เฟิงตบมือ แล้วตัดสินใจออกทะเล
อีกไม่กี่วันพายุไต้ฝุ่นก็จะเข้า เขาต้องฉวยโอกาสช่วงไม่กี่วันที่อากาศดีนี้ออกไปจับปลาอีกสักรอบ ถือโอกาสตอกกลับข้อกังขาของทุกคนไปด้วย
ส่วนเรื่องอันตรายน่ะหรือ?
ออกทะเลจับปลา ใครบ้างล่ะที่ไม่ใช้ชีวิตอยู่บนความเสี่ยง?
เขาโบกมือลาเพื่อนฝูงสองสามคน ขับเรือกลับมาที่ท่าเรือเล็กของบ้านตัวเอง แล้วขนตาข่ายประมงเหล่านั้นขึ้นเรือ เตรียมตัวออกทะเลจับปลา
ในตอนนั้นเอง
ร่างบอบบางร่างหนึ่งยืนขวางอยู่ที่ท่าเรือ
แม้จะสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจปิดบังความสดใสบนใบหน้าได้
รูปร่างที่โดดเด่นภายใต้เสื้อผ้าที่ค่อนข้างหลวมกลับดูมีน้ำมีนวลอย่างน่าประหลาด
ภายใต้แสงแดดที่สาดส่อง มีเสน่ห์ที่อบอุ่นหัวใจ
สุ่ยหลิง!
น้องสาวข้างบ้าน
ไม่กี่ปีที่ไม่ได้เจอกัน เด็กหญิงตัวน้อยในตอนนั้นได้เติบโตขึ้นอย่างงดงามและสง่าผ่าเผย
เมื่อพินิจดูดี ๆ แล้ว เธอยังสวยกว่าดาราเหล่านั้นเสียอีก แถมยังมีความงามแบบธรรมชาติแท้ ๆ
เย่เฟิงถาม “สุ่ยหลิง เธอมาทำอะไรที่นี่?”
สุ่ยหลิงยิ้มจนเห็นลักยิ้มจาง ๆ แล้วพูดว่า “พี่เย่ ได้ยินว่าพี่จะออกทะเลเหรอ? ฉันเลยมาดูพี่น่ะ!”
เย่เฟิงแสร้งทำเป็นผ่อนคลายแล้วโบกมือพูดว่า “ออกทะเลมีอะไรให้ดู? ก็แค่ไปจับปลาไม่ใช่หรือไง?”
สุ่ยหลิงยัดเสื้อไหมพรมสีเหลืองในมือใส่อ้อมกอดของเย่เฟิง หน้าแดงก่ำแล้วพูดว่า “พี่เย่ ลมในทะเลแรง พี่อย่าให้โดนลมจนเป็นหวัดนะ นี่เป็นเสื้อไหมพรมที่ฉันเพิ่งถักเสร็จ พี่... พี่ลองดูสิว่าพอดีตัวไหม!”
สีหน้าของเย่เฟิงชะงักไป
ทันใดนั้น!
กระแสความอบอุ่นก็เอ่อล้นเข้ามาในหัวใจ
เขายิ้มแล้วสวมเสื้อไหมพรมเข้าตัว หมุนตัวโชว์อย่างเปิดเผยแล้วพูดว่า “สุ่ยหลิง ฝีมือเย็บปักถักร้อยของเธอดีจริง ๆ ดูสิ! เข้ากับรูปร่างฉันพอดีเลย!”
ดวงตากลมโตเป็นประกายของสุ่ยหลิงฉายแววตื่นเต้นดีใจ “งั้นก็ดีแล้ว ฉันกลัวว่าเสื้อตัวนี้จะไม่พอดีตัวน่ะ”
เย่เฟิงปัดเสื้อไหมพรมบนตัวแล้วพูดว่า “ฮ่า ๆ พอดี! พอดีมากเลยล่ะ! เสื้อตัวนี้ฉันจะใส่ตอนนี้เลย ถือเป็นดาวนำโชคของฉัน ขอบใจมากนะน้องสาว เธอรีบกลับไปเถอะ ข้างนอกลมแรง ผู้หญิงโดนลมบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ผิวคล้ำหมดหรอก”
สุ่ยหลิงยิ้มอย่างมีความสุข พอใจมากที่ความตั้งใจของเธอได้รับการยอมรับ
เธอกำชับว่า “พี่เย่ ออกทะเลมันอันตราย พี่ต้องระวังตัวให้มากนะ ไม่ต้องไปสนใจคำนินทาของคนพวกนั้น ถึงจะจับปลาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร สุ่ยหลิงเชื่อว่าด้วยความสามารถของพี่ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องสำเร็จแน่นอน!”
เธอเกรงว่าพี่ชายใหญ่คนนี้ที่คอยช่วยไล่พวกอันธพาลให้เธอตอนเด็ก ๆ จะเกิดเรื่องร้ายในทะเล
เย่เฟิงยิ้มโบกมือแล้วพูดว่า “ได้ พี่รู้แล้ว พี่จะอยู่แค่แถวชายฝั่ง ไม่ไปที่ไกล ๆ หรอก เธอวางใจเถอะ”
สุ่ยหลิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย โบกมือลา
เย่เฟิงแก้เชือกผูกเรือแล้วขึ้นเรือ ขับมุ่งหน้าสู่ผืนทะเล
ปัง ปัง ปัง!
พร้อมกับการหมุนของใบจักร
คลื่นน้ำพุ่งพล่านขึ้นที่ท้ายเรือประมง ผลักดันให้มันแล่นมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของมหาสมุทร
มองดูผืนน้ำที่กว้างใหญ่ไพศาลและเต็มไปด้วยคลื่นลมตรงหน้า เย่เฟิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
สมแล้วจริง ๆ มีเพียงดวงดาวและท้องทะเลเท่านั้น ที่เป็นสถานที่ซึ่งลูกผู้ชายควรไป
เขาเพิ่งจะตะโกนออกมาเพื่อระบายความรู้สึกในใจ
ทันใดนั้น!
เสียงติ๊งดังขึ้น!
เสียงระบบเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของเขา